Klasiğin müdavimi

Uzanmak Uzak dağlara Uzanamamak Ulaşamıyor eller vecdettiğine Aydınlıktan yoksun dehlizler Tahakkümden doğan meclubiyeti Alıkoyuyor kaygı resmetmekten Delememek ihata eden Aşamamak önüme çizilen Yıkamamak karşıma dikilen Mücerret müstahkemleri Mevcudiyetin idamesi buna mı Kalıplara sıkışmaya mı tabi Saadetin mevcudiyeti buna mı Kalıpları kırmaya mı tabi Filvaki netice zahir Zincirler sebat etmeli Ama kalmamalı bununla sınırlı Müteessir kılmalı benliği Heyhat Uzanmak Uzak dağlara Uzanamamak

kaçırmamalı yeniden kara kuşları penceremden çekiyor derinlere zincirler bir kez daha benliğimi diriliyor hisler derinlerden kırmak üzere zincirlerimi nereden geldi bu umut? eski heyecanı yeşerten kim? hokkayı kalemi getirtip önüme nizami yerleştiren kim? önündeyim yine ulvi kapının ne elimde anahtar var ne de kapıyı çalacak cesaret ne diye buradayım ben açamayacaksam kapıyı ben geliyorum son merhaleye son dönüştür bu dönüş son vermeli şu sabitliğe bu tahakküm ve tahassüre velhasıl uslanmalı artık dikilmeli tek beden bu sefer kaçırmamalı kara kuşları penceremden

o küçücük gözlerine bütün bir dünyayı sığdırabilirdim kulağımda hoş bir sada zihnimde bütün bir bediiyet tek teessürüm ise seyreylemek uzaktan uzaklardan işitmek özlem duymak lakin gücenmek, kırılmak, ıstırap yok! müsterihim, müşerrefim, mesudum varlığınla, var oluşunla haydi, çal bir daha kulağımda hoş bir sada zihnimde bütün bir bediiyet!

Namuslu çocuklar Yokluğa yürüdüler Gerekeni yaptılar Arkalarına bakmadan Yorgunluk demeden Tükenmek bilmeden Yokluğa yürüdüler Gerekeni yaptılar Arzularını sakındılar Kinlerini tuttular Yokluğa yürüdüler Gerekeni yaptılar Hayalleri vardı Olduramadılar Sevdikleri vardı Sevdiremediler —Heyhat! Gençliği uğurladılar Zorluğu ağırladılar Ülküleri uğruna Yokluğa yürüdüler Gerekeni yaptılar Namuslu çocuklar

Gönlün arzu ettiğine çemkirebilir mi insan? Karşı koyabilir mi hissin emrettiğine? Oluklarını kapatabilir mi muntazaman zihnini işgal eden bediiyete? Yaklaşamıyorum sana Gözle görülmez, ruh ile duyulur bir engel Eller bağlı, basiret bağlı, ağız bağlı Geçmiş trajedilerin mi ezelî ezikliğin mi tasallutudur bu yoksa silkip atılmaya muhtaç korkaklık sahte gurur, zayıflıktan mı gelir? Hiçbir şey yapmayıp iktirana intizar mı etmek Yoksa bilfiil medeni cesaret mi göstermek Hâlâ idrak edemiyor besbelli Lakin hakkını da teslim etmeli O efsunlu gözlere, ulvi varlığa, o sıcak tebessüme yalnızca âşık olunabilirdi. Beklemeli, biraz daha beklemeli.

Nefis bir geceydi aziz okuyucu. Gençlik devirlerimizdeki gibi. Korkarım lakin, yeri doldurulamayacak olan seni kaybetmekten. Korkarım lakin, karanlık ve rutubetli kadim kuyulara geri dönmekten. Muhakkaktır, zirve yapan hayat eninde sonunda düşüşe geçecek, yok oluşun acısı tadılacak. Ufacık beşerin kudreti yeter mi kaçınılmaz neticeyi değiştirmeye? Küfretmeli mi, şükretmeli mi, bir gün kaybolmak üzere sen gibilere çektiğim perdeyi zorla açıp tözüme giren zarif kırlangıca? Hak göremem seni incitmeye! Atılmıştır zarlar, yaydan çıkan oklar gibi. Değildir muhakeme kabil, istikamet ise besbelli. Seninleyim küçük kırlangıç, seninle.

Yorgun gözlerim benliğime yeni bir kıvılcım atan tebessümünü arıyor. Defalarca huzurumdan kovduğum saki, hâlen neden getirirsin aşk şarabını? İtelediğim berhava tahayyüller, bu tükenmeyen ısrarın sebebi ne? Aç müstahkem kapılarını, aç ki göreyim o ay suretlinin ışığını... Kır paslanmış zincirlerini, kır ki kavuşayım o naif ve temiz kalpli küçük kırlangıca... Olmuyor, olamaz, belki de olmamalı! Saf ve küçük kıpırtılar yok olmaya mahkûm, farazi hissiyata yuvasını açacak olan ben değilim! Bilirim, o kıvılcımdır soğuk bir mart gecesi teslimiyetle nihayete eren. Bilirim, o kıvılcımdır son ana kadar içimi ısıtan ve boşuna umutlandıran. Ne kıvılcımlar söndürürsün sen adi felek!  Ama bu defa,  bu defa müsaade etmeyeceğim sana,  zira bu şeref bana ait! Ey gece, dağıl! Yıldızlar, inin! Yıldızlar, inin! Şafak vakti ben kazanacağım! Ben kazanacağım! Ben kazanacağım!